W programie radomskich obchodów są też m.in. projekcje filmowe, spotkanie z bohaterami Czerwca 76 i koncert „Pieśni Solidarności”. - Pandemia pokrzyżowała nam plany, ale uznaliśmy, że nie możemy się poddawać. Kolejny raz chcemy pokazać jak ważnym miejscem na europejskiej drodze do wolności jest Radom - mówi prezydent Radosław Witkowski.

Organizatorami obchodów, oprócz władz miasta, są także Stowarzyszenie Radomski Czerwiec 76 oraz Zarząd Regionu NSZZ Solidarność Ziemia Radomska. Głównym ich punktem będzie msza św., która zostanie odprawiona 25 czerwca o godz. 18.00 w katedrze. Tego samego dnia zostaną złożone kwiaty pod pomnikiem upamiętniającym wydarzenia Czerwca 76.

W piątkowy, sobotni i niedzielny wieczór przy fontannach będzie można obejrzeć film „Jesteśmy historią”. W sobotę, 26 czerwca planowane są wycieczki śladami Radomskiego Czerwca, a o godz. 20.00 przy fontannach odbędzie się spotkanie z bohaterami Czerwca 76. Będzie też można wysłuchać pieśni Solidarności w wykonaniu zespołu Sonanto. W niedzielę, 27 czerwca odbędzie się tradycyjny Półmaraton Radomskiego Czerwca.

Do udziału w wydarzeniach organizowanych z okazji 45. rocznicy protestu zachęca także prezes Stowarzyszenia Radomski Czerwiec 76 Stanisław Kowalski. – To miasto powiedziało komunistycznej władzy „Dość!”. To miasto ucierpiało w wyniku represji. Dlatego musimy kultywować pamięć o tych wydarzeniach. Bądźmy dumni i weźmy udział w obchodach – mówi.

Przypomnijmy, że w czerwcu 1976 r. robotnicy zaprotestowali przeciw wprowadzanym przez władze podwyżkom cen żywności. Zastrajkowało łącznie około 60 tys. osób z 97 zakładów w 24 województwach. Na ulicach Radomia, Ursusa i Płocka odbyły się pochody i manifestacje, które przerodziły się w starcia z milicją.25 czerwca w Radomiu doszło do walk ulicznych. Zginęły dwie osoby – Jan Łabędzki i Tadeusz Ząbecki, przygnieceni przyczepą ciągnikową wypełnioną betonowymi płytami, którą sami próbowali zepchnąć w kierunku milicjantów.

Uczestnicy protestów, przez rządzących nazwani pogardliwie "warchołami", poddani zostali brutalnym represjom. Byli bici na tzw. ścieżkach zdrowia i wyrzucani z pracy. Niektórzy pozostali inwalidami na całe życie. Do dzisiaj nie zostali osądzeni ani wydający polecenia, ani wykonawcy – członkowie ZOMO i pracownicy SB.