Radom 90.7 FM | Końskie i Opoczno 94 FM | Kozienice 97.9 FM
Na antenie:
POPOŁUDNIE PLUS RADOM
Wojtek Sałek, Magda Gliszczyńska
Patron dnia: św. Andrzej Apostoł
Dziś jest: Poniedziałek, 30 listopada 2020

DIECEZJA RADOMSKA

[GALERIA, AUDIO] Pół wieku kapłaństwa naszych Pasterzy

sobota, 01 czerwca 2019 15:37 / Autor: Radosław Mizera
Radosław Mizera

Biskupi radomscy: Henryk Tomasik i Adam Odzimek obchodzili w sobotę, 1 czerwca złoty jubileusz święceń kapłańskich. Mszy świętej w katedrze Opieki Najświętszej Maryi Panny przewodniczył i homilię wygłosił kard. Stanisław Dziwisz. Okolicznościowe listy przesłali: Ojciec święty Franciszek oraz premier Mateusz Morawiecki. W koncelebrze uczestniczyło 17 biskupów, w tym: abp Wacław Depo, metropolita częstochowski, bp Artur Miziński, sekretarz generalny KEP oraz 240 księży z diecezji radomskiej, siedleckiej i sandomierskiej.

Witając wiernych biskup Piotr Turzyński mówił, że dzisiaj dziękujemy za 50 lat kapłaństwa biskupów: Henryka i Adama. - Dobry Bóg sprawił, że tego samego dnia, 31 maja 1969 w Siedlcach i Sandomierzu otrzymali święcenia kapłańskie nasi Pasterze, którzy służą dziś Kościołowi radomskiemu. Zdecydowana większość tego półwiecza toczyła się w blasku świętego Jana Pawła II Wielkiego. Jutro będziemy obchodzić 40. rocznicę Jego pielgrzymki do Polski – mówił sufragan radomski:

(bp Piotr Turzyński)

Okolicznościowe listy dla jubilatów przesłał papież Franciszek. - Czcigodnemu Bratu, Henrykowi Tomasikowi, Biskupowi Radomskiemu, przeżywającemu szczęśliwie złoty jubileusz święceń kapłańskich, towarzyszymy Naszymi własnymi modlitwami i bardzo chwalimy jego pasterską troskę o wspólnotę swego prezbiterium i wiernych, a najbardziej zaś o młodych, których do Chrystusa i Kościoła umiał prowadzić - czytamy w liście Ojca Świętego. Papieskie życzenia zostały również skierowane do biskupa Adama Odzimek. Odczytał je ks. Albert Warso z watykańskiej Kongregacji nauki Wiary:

W homilii kard. Stanisław Dziwisz mówił, że świat żąda od nas jednoznacznego i przejrzystego świadectwa wierności Ewangelii. - Nie możemy się sprzeniewierzyć temu wyzwaniu. Możemy powiedzieć, że księży biskupów Henryka i Adama łączy wierność powołaniu, wierność drodze na którą wstąpili 50 lat temu – mówił kardynał z Krakowa.

Podkreślał, że „jubilaci w całym kapłańskim życiu obficie siali słowo Boże, ubogacając wiarę wspólnoty Kościoła”. Mówił, że „byli i są gorliwymi szafarzami świętych sakramentów prowadząc ludzi do źródeł Bożej łaski”. - Ostatnie 50 lat życia przeżyliście pod znakiem Chrystusowego kapłaństwa”. Dziękujemy Bogu za waszą służbę, za wierność, za to wszystko, co dzięki waszej posłudze stało się udziałem wspólnoty całego Kościoła. Bądźcie z młodymi! Niech żyją i marzą o przyszłości ze świadomością, że Chrystus żyje – powiedział kard. Dziwisz:

 

(kard. Stanisław Dziwisz)

Na koniec głos zabrał biskup Henryk Tomasik. - Wspominamy początek naszego powołania i dziękujemy Bogu za ten dar. Kapłaństwo to dar i tajemnica. Miarą człowieka jest miara jego serca. Dziękujemy za ludzi, którzy na drodze naszego kapłaństwa i posługiwania okazali nam wspaniałe serca – mówił biskup radomski:

(foto: bp Henryk Tomasik, za nim bp Adam Odzimek)

Z kolei biskup Adam Odzimek dziękował za ludzi świeckich, którzy tworzą wspólnotę Kościoła. - Dziękujemy za waszą obecność w naszym życiu. Kościół to rodzina przyjaciół Chrystusa. Dziękuję Wam – powiedział sufragan radomski:

Okolicznościowy list gratulacyjny przesłał premier Mateusz Morawiecki. - Bp Tomasik zapisał piękną kartę w historii Kościoła w Polsce. Od 1995 roku był delegatem Episkopatu ds. Światowych Dni Młodzieży. W centrum swojej duszpasterskiej troski umieścił rodzinę i młodych, od których zależy przyszłość kraju – napisał premier Mateusz Morawiecki. List odczytał minister Marek Suski:

(minister Marek Suski)

W uroczystości wzięli udział m.in.: Stanisław Karczewski - marszałek Senatu RP, poseł do Parlamentu Europejskiego Zbigniew Kuźmiuk, posłowie: Anna Kwiecień, Andrzej Kosztowniak, Robert Mordak, Leszek Ruszczyk, Krzysztof Lipiec i Dariusz Bąk, wicewojewoda mazowiecki, starostowie powiatów: przysuskiego, opoczyńskiego i radomskiego, wiceprezydenci Radomia, wójtowie, leśnicy, harcerze, Rycerze Kolumba i Bożogrobcy.

W trakcie liturgii odbył się obrzęd przekazania Jubilatom krzyży. Do tej ceremonii odwołał się w swoim przemówieniu ks. prałat Jarosław Wojtkun, rektor seminarium, który w słowach życzeń powiedział: - Kapłaństwo czasem przybiera też postać krzyża. Chyba częściej niż sądzimy. Dlatego ze złotym jubileuszem związany jest obrzęd powierzenia krzyży i związana z tym obrzędem obietnica: „Bóg, który Cię prowadził od czasu młodości, i w podeszłym wieku Ciebie nie opuści”. Po mojej lewej stronie stoi jeden z neoprebiterów, a po prawej jeden z tegorocznych Jubilatów, obchodzący 25. rocznicę święceń. Stoimy wobec kapłaństwa czcigodnego latami Złotego Jubileuszu, w osobach księży biskupów i kapłanów oraz złotych jubilatów. Reprezentujemy kapłaństwo dopiero co narodzone oraz dojrzałe ćwierćwiekową historią i trzymamy kwiaty, po 50 w każdym koszu, bo to jest coś żywego, co ma barwy, zapach i jest piękne. Niech takie będą kolejne lata waszej pasterskiej posługi – mówił ks. Wojtkun:

(foto: obrzęd poświęcenia jubileuszowych krzyży)

W imieniu osób życia konsekrowanego głos zabrała s. Mirosława Grunt, matka generalna Zgromadzenia Sióstr Służek w Mariówce:

W imieniu wiernych przemówili Ewa i Grzegorz Stysiek z Domowego Kościoła Ruchu Światło-Życie:

W Eucharystiii wzięła udział liczna grupa młodzieży z Katolickiego Stwoarzyszenia Młodzieży, Ruchu Światło-Życie i Skautów Europy:

Bp Henryk Tomasik urodził się 4 stycznia 1946 roku w Łukowie w rodzinie rolniczej. Studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Siedlcach.

(ks. Henryk Tomasik w klasie maturalnej)

31 maja 1969 roku w Siedlcach z rąk bp. Jana Mazura przyjął święcenia kapłańskie. Pierwszą placówką duszpasterską ks. Tomasika była parafia w Radoryżu Kościelnym, gdzie pełnił obowiązki wikariusza. W latach 1971-1974 odbył studia specjalistyczne na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Tam też w 1984 roku obronił doktorat z filozofii teoretycznej. Od 1974 roku ks. Tomasik wykładał filozofię i etykę w siedleckim seminarium. Był duszpasterzem akademickim oraz kapelanem siedleckiego Klubu Inteligencji katolickiej, którego był założycielem. Prowadził spotkania w Duszpasterstwie Akademickim.

(ks. Henryk Tomasik w górach ze studentami DA)

21 listopada 1992 r. został mianowany biskupem pomocniczym diecezji siedleckiej ze stolicą tytularną Fornos Minore. Sakrę biskupią otrzymał w bazylice św. Piotra w Rzymie 6 stycznia 1993 r. z rąk Ojca Świętego Jana Pawła II. 16 października 2009 r. papież Benedykt XVI mianował go biskupem diecezji radomskiej. Ingres do katedry radomskiej odbył się 14 listopada 2009 r.

Bp Adam Odzimek, biskup pomocniczy od 1985 roku. Urodził się 7 października 1944 r. w Radomiu. Jest synem Piotra i Janiny z Kępczyńskich. Ukończył radomskie LO im. Syrokomli. W 1962 r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu. Naukę przerwało wezwanie do wojska. Po powrocie kontynuował studia w sandomierskim seminarium. Święcenia kapłańskie przyjął 31 maja 1969 r. Udzielił mu ich bp Piotr Gołębiowski. Jako duszpasterz ks. Odzimek pracował w parafiach Bardzice, Szewna, Białaczów i NSJ w Skarżysku-Kamiennej. Na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim uzyskał magisterium i licencjat z teologii biblijnej. Pracę doktorską obronił w 1978 roku. W tym samym roku został wykładowcą Nowego Testamentu w sandomierskim seminarium. Potem studiował Pismo Święte w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie. Po powrocie do kraju znów pracował jako wykładowca Biblii w WSD w Sandomierzu, a potem w Radomiu.

25 kwietnia 1985 r. został mianowany biskupem pomocniczym sandomiersko-radomskim i biskupem tytularnym Tadamata, a sakrę biskupią przyjął 12 maja 1985 r. 25 marca 1992 r. został mianowany biskupem pomocniczym radomskim.

HOMILIA

Radom, 1 VI 2019, Jubileusz 50-lecia kapłaństwa Bpa Henryka Tomasika i Bpa Adama Odzimka Czytania: Dz 20, 17-18a. 28-32. 36; 1 Kor 4, 1-5; Mk 1, 14-20

 Czcigodni Księża Biskupi Jubilaci – Henryku i Adamie,

bracia w Chrystusowym kapłaństwie,Siostry i Bracia!

1. Dzisiejsza Ewangelia, w świetle której chcemy spojrzeć na życie i powołanie dwóch Pasterzy i Jubilatów, zachęca nas, byśmy przenieśli się duchem na brzeg Jeziora Galilejskiego – do krainy, w której Jezus rozpoczynał publiczną działalność, głosząc „Ewangelię Bożą”. Jej treść zawierała się w słowach: „Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1, 15). Ewangelią – Dobrą Nowiną – był On sam, Syn Boży, Przyszedł na ziemię, aby ocalić nasz los i przeprowadzić przez próg śmierci do nowego życia.

Podejmując zbawczą misję, Jezus od samego początku gromadził wokół siebie uczniów. Kierował się dalekosiężnym planem. Chciał jako wędrowny Nauczyciel uformować w swojej szkole grupę ludzi, którzy po Jego śmierci, zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu mieli stanowić zalążek Kościoła i głosić dalej Jego Ewangelię, aby dotarła ona do wszystkich narodów. Nauczyciel z Nazaretu sam wybierał sobie uczniów i zapraszał ich, by poszli za Nim. Wybierał ludzi prostych, ale gotowych zostawić wszystko i dołączyć do Niego, Tak było w wypadku czwórki galilejskich rybaków, braci Szymona i Andrzeja oraz Jakuba i Jana. Powołując ich, odrywając ich dosłownie od łodzi i sieci, powiadamiał ich jednocześnie, po co to robi i co ich czeka: „Pójdźcie za Mną, a sprawię, że się staniecie rybakami ludzi” (Mk 1, 17).

Historia znad Jeziora Galilejskiego, nieco w innych okolicznościach, powtarzała się przy powołaniu pozostałych apostołów. Co więcej, ta historia powtarza się już od dwóch tysięcy lat, bo w każdym stuleciu, w każdym pokoleniu i narodzie Boski Nauczyciel powołuje ludzi do służby w swym Kościele.

2. Ta prawda stanowi tło i wprowadza nas w wydarzenie, które dzisiaj przeżywa Kościół Radomski. Pół wieku temu, w dwóch różnych diecezjach, ale w tym samym dniu, 31 maja 1969 roku, dwóch młodych diakonów przyjęło święcenia kapłańskie. Nie znali się wtedy, ale po czterdziestu latach zbiegły się ich drogi, połączyła ich bowiem wspólna służba pasterska dla dobra ludu Bożego Diecezji Radomskiej. Dzisiejszy Ordynariusz radomski, ks. Biskup Henryk Tomasik, powołany został do służby Bożej w rodzinnym Łukowie. Po maturze, w wieku niespełna osiemnastu lat wstąpił w 1963 roku do Wyższego Seminarium Duchownego diecezji siedleckiej. Wkrótce po przyjęciu sutanny został powołany do służby wojskowej w Kołobrzegu, z której z powodów zdrowotnych zwolniono go po przysiędze. Mógł dalej kontynuować studia seminaryjne, ukoronowane święceniami prezbiteratu. Po dwuletniej zaprawie duszpasterskiej, młody kapłan skierowany został w 1971 roku na studia specjalistyczne na Wydziale Filozoficznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Interesowała go etyka, a jej wykładowcą był wtedy kardynał profesor Karol Wojtyła oraz jego uczeń – ks. profesor Tadeusz Styczeń. To pod kierunkiem tego ostatniego ks. Henryk Tomasik zdobywał stopnie naukowe, uwieńczone doktoratem, a tytuł pracy doktorskiej brzmiał: „Osoba jako byt i norma w filozofii kardynała Karola Wojtyły”. Nie sposób dzisiaj wymienić rozlicznych prac i zajęć, jakimi ks. magister, a następnie ks. doktor Tomasik został obarczony w swojej diecezji. Był wykładowcą kilku dyscyplin filozoficznych w Seminarium, prowadził duszpasterstwo akademickie, był współzałożycielem i kapelanem Klubu Inteligencji Katolickiej, organizował Podlaskie Pielgrzymki na Jasną Gorę. To wtedy ujawnił się wyraźnie jego talent i charyzmat do pracy z młodzieżą, co zaowocowało później na poziomie ogólnopolskim. Potem nadszedł czas jeszcze większej odpowiedzialności w Kościele. 6 stycznia 1993 roku, Ojciec Święty Jan Paweł II udzielił ks. Tomasikowi sakry biskupiej w Bazylice św. Piotra, mianując go wcześniej biskupem pomocniczym Diecezji Siedleckiej. Wtedy to i w następnych latach młody ksiądz biskup zasłynął w ramach Konferencji Episkopatu Polski jako „biskup od młodzieży”. Stał się kluczową postacią w organizacji wyjazdów tysięcy młodych Polek i Polaków na Światowe Dni Młodzieży w Manili, Paryżu, Rzymie, Toronto, Kolonii, Sydney i Madrytu. 16 października 2009 roku czekało na ks. biskupa Henryka nowe wezwanie, nowe zadanie, nowa odpowiedzialność – tym razem jako pasterza ordynariusza Diecezji Radomskiej. Przypomnijmy, że ingres do tutejszej katedry odbył miesiąc później, 14 listopada. Ta nowa służba Chrystusowi i Kościołowi w Radomiu trwa już dziesiąty rok.

3. Pora teraz przedstawić pokrótce sylwetkę ks. Biskupa Adama Odzimka, nieznacznie starszego od Biskupa Henryka i z urodzenia Radomiaka. Tu zaczęła się jego droga życia 7 października 1944 roku i tu dojrzewało jego powołanie do kapłaństwa. Wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu w 1962 roku, i podobnie jak Biskup Henryk, został powołany do służby wojskowej jesienią 1964 roku, najpierw w Gubinie, a potem w kleryckiej jednostce wojskowej w Opolu. To szczególne doświadczenie trwało dwa lata i na pewno było dobrą próbą wierności powołaniu. Święcenia kapłańskie dwudziestopięcioletni diakon Adam przyjął w katedrze sandomierskiej z rąk Sługi Bożego biskupa Piotra Gołębiowskiego. Po kilkuletniej pracy duszpasterskiej w różnych parafiach również został skierowany na studia specjalistyczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, a polem jego studiów stało się Pismo św. Zdobył doktorat w dziedzinie studiów biblijnych i podjął wykłady w Seminarium. Potem jeszcze, przez cztery lata, pogłębiał swoją wiedzę na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, zdobywając licencjat nauk biblijnych. Pobyt w Wiecznym Mieście stał się niewątpliwie okazją do poznania Kościoła powszechnego z jego bogactwem kultur, tradycji i języków. Podobnie, jak w wypadku ks. profesora Henryka Tomasika, również w życie ks. profesora Adama Odzimka wkroczył bezpośrednio Ojciec Święty Jan Paweł II, mianując go wiosną 1985 roku biskupem pomocniczym diecezji sandomiersko-radomskiej. Święcenia biskupie przyjął ks. Adam 12 maja tego samego roku przed tutejszą katedrą, z rąk ks. prymasa Józefa Glempa. Młody biskup nie przerwał wykładów w Seminarium, ale obarczony został nowymi pasterskimi obowiązkami. Wspomagał posługę pasterską kolejnych ordynariuszy, najpierw diecezji sandomiersko-radomskiej, a od 25 marca 1992 roku Diecezji Radomskiej. I tak jest do dziś.

4. Pora na syntezę, na podsumowanie. Najpierw zapytajmy: co łączy naszych dwóch Jubilatów? Oczywiście, oprócz nieznacznej różnicy wieku, łączy ich ten sam dzień święceń kapłańskich, poprzedzony duchową, ludzką, intelektualną i duszpasterską formacją seminaryjną, „ubogaconą” – choć nie z wyboru – służbą wojskową. Łączą ich studia specjalistyczne odbywane niemal w tym samym czasie w Lublinie, i tutaj ich specjalności się uzupełniają. Ks. Henryk poszedł drogą studiów filozoficznych, a ks. Adam teologiczno-biblijnych. Obydwie drogi są ważne i cenione w Kościele, bo ceniona jest w nim wiara i rozum. Spontanicznie przychodzi na myśl encyklika Jana Pawła II Fides et ratio, którąś rozpoczyna znamiennymi słowami: „Wiara i rozum są jak dwa skrzydła, na których duch ludzki unosi się ku kontemplacji prawdy”. Księży Biskupów Henryka i Adama łączy dojrzała, pasterska odpowiedzialność za wspólnotę Kościoła. Takim poczuciem odpowiedzialności kierował się św. Paweł i wzywał do tej odpowiedzialności starszych Kościoła w Efezie. Usłyszeliśmy dzisiaj jego słowa zapisane w Dziejach Apostolskich: „Uważajcie na samych siebie i na całe stado, w którym Duch Święty ustanowił was biskupami, abyście kierowali Kościołem Boga, który On nabył własną krwią” (Dz 20, 28). Wydaje się, a raczej jest pewne, że dzisiaj biskupi ponoszą jeszcze większą odpowiedzialność za dobro i losy Kościoła, za służbę swoją i pomagających im kapłanów. Dzisiejszy świat żąda od nas, od biskupów, prezbiterów, diakonów, od osób konsekrowanych. jednoznacznego i przejrzystego świadectwa wierności Ewangelii. Nie możemy się sprzeniewierzyć temu wyzwaniu.

Możemy z całym przekonaniem powiedzieć, że księży Biskupów Henryka i Adama łączy wierność powołaniu – wierność drodze, na którą wstąpili pięćdziesiąt lat temu. Znają oni, a dziś rozbrzmiewają w ich sercach słowa Apostoła Pawła, które sobie przypomnieliśmy w drugim czytaniu: „Niech więc uważają nas ludzie za sługi Chrystusa i za szafarzy tajemnic Bożych. A od szafarzy już tutaj się żąda, aby każdy z nich był wierny” (1 Kor 4, 1-2). Nasi Jubilaci w całym swoim kapłańskim i biskupim życiu obficie siali i nadal sieją słowo Boże, ubogacając nim wiarę powierzonego im ludu Bożego, spełniając swój urząd nauczania – munus docendi. Byli i są gorliwymi szafarzami świętych sakramentów, prowadząc lud Boży do źródeł Bożej łaski, spełniając urząd uświęcania – munus sanctificandi. I przewodzą wspólnocie wierzących, spełniając urząd rządzenia – munus regendi.

5. Drodzy bracia Biskupi Jubilaci, Henryku i Adamie – wy najlepiej znacie scenariusz waszego życia, również jego ostatnich pięćdziesięciu lat, które przeżyliście pod znakiem Chrystusowego kapłaństwa. Wtedy, w katedrze w Siedlcach i w katedrze w Sandomierzu, otwierała się przed wam droga służby Jezusowi Chrystusowi i Jego Kościołowi. Przeszliście znaczny odcinek tej drogi, ale ona się jeszcze nie skończyła.

Dziś w katedrze radomskiej dziękujecie Bogu, a my wraz z wami dziękujemy Panu za waszą służbę, za waszą wierność, za to wszystko, co dzięki waszej kapłańskiej i pasterskiej posłudze stało się udziałem ludu Bożego. Dziś każdy z was może sięgnąć do słów Psalmisty i powtórzyć za nim wdzięcznym sercem: „Czym się Panu odpłacę za wszystko, co mi wyświadczył? Podniosę kielich zbawienia i wezwę imienia Pana” (Ps 116, 12). Dzisiaj, sprawując tę dziękczynną Eucharystię, podnosimy razem z wami kielich zbawienia, jednocząc się w Ofierze i z Ofiarą Jedynego i Wiecznego Kapłana, Jezusa Chrystusa.Życzymy wam sił, zdrowia i niegasnącego zapału w służbie Bogu i bliźnim. Możecie liczyć na nasze modlitwy, ale i my liczymy na waszą pamięć o nas wszystkich, zwłaszcza o Kościele Radomskim, gdy stajecie przy ołtarzu Pańskim. Bądźcie pasterzami według Bożego Serca. Umacniajcie nadal braci i siostry w wierze. Pomagajcie im – o co nas tak gorąco prosił św. Jan Paweł II – by otwierali na oścież drzwi Chrystusowi, by wypływali na głębie wiary, nadziei i miłości. Pomagajcie rodzinom, by pomimo wszystkich zagrożeń były wspólnotami życia i miłości. Bądźcie z młodymi. Niech żyją i marzą o przyszłości ze świadomością, że „Chrystus żyje” i że jest On – jak nam przypomniał Papież Franciszek – „naszą nadzieją, najpiękniejszą młodością tego świata”, bo „wszystko, czego dotknie, staje się młode, staje się nowe, napełnia się życiem” (por. Christus vivit, 1).Odczytując wasze biskupie zawołania, modlimy się, „aby wiara i miłość były mocne” w nas wszystkich. I modlimy się, powtarzając za Jezusem: Ojcze nasz – „przyjdź królestwo Twoje”.

Amen! Stanisław kard. Dziwisz