Już kilka godzin przed nabożeństwem samochody, autokary ustawiają się w długich rzędach. Miejscowi druhowie strażacy pomagają w zaparkowaniu aut. Ludzie idą też pieszo poboczem drogi, wielu trzyma w dłoniach czerwone róże. Jedni przyjeżdżają w ciszy, inni płaczą jeszcze przed wejściem do kościoła. Wśród pielgrzymów są młode małżeństwa, starsze kobiety, rodzice ciężko chorych dzieci, młodzi mężczyźni, ludzie po rozwodach, po stratach i po życiowych katastrofach.

To miejsce jest proste, niewielkie, pozbawione przepychu. Nie ma tu monumentalnych budowli, ani wielkich placów. Jest mały kościół na skraju lasu, słychać szum drzew, śpiew ptaków.

Ale każdego 22- dnia miesiąca to Ona - gospodyni tego zakątku - święta Rita sprawia, że staje się ono wyjątkowe.

Bo jej kult w Nieświniu nie powstał wokół objawień ani wielowiekowej legendy. Narodził się z potrzeby zwykłych ludzi. Grupa parafian modliła się wcześniej prywatnie do patronki spraw pozbawionych nadziei i chcieli robić to wspólnie, na początku na mszach o łaskę powrotu do zdrowia. I tak zrodził się pomysł sprowadzenia relikwii Świętej Orędowniczki w beznadziei.

24 grudnia 2023 r. śp. bp Piotr Turzyński uroczyście wprowadził relikwie Świętej z Cascii, a miesiąc później 22-go stycznia 2024 r. roku odbyło się pierwsze nabożeństwo.

To święta Augustianka sprawiła, że ta niewielka wieś stała się jednym z najważniejszych miejsc jej kultu w regionie.

Jeszcze tak niedawno niewiele osób słyszało o Nieświniu. Dziś każdego 22. dnia miesiąca wokół kościoła trudno znaleźć miejsce do zaparkowania. Kościół pęka w szwach, a plac przy świątyni jest wypełniony po brzegi. Pątnicy trzymają w rękach róże – czerwone, białe, herbaciane, które są symbolem świętej Rity. Zapach tych kwiatów roznosi się wokół.

Ludzie przychodzą tutaj z historiami, których często nie mają już siły nikomu opowiadać. Choroby, rozpadające się małżeństwa, uzależnienia, samotność, dramaty rodzinne. To wszystko powierzają w modlitwach. Licznie przybywający kapłani wysłuchują spowiedzi w konfesjonałach. Ten kto może przystępuje do komunii św.

Wierni modlą się do Rity wtedy, gdy po ludzku nie widzą już wyjścia. Bo Rita jest świętą bardzo bliską współczesnemu człowiekowi. Nie jest kimś odległym. Każdy może się z nią utożsamiać i znaleźć w niej swoją orędowniczkę. Była córką, żoną, matką, wdową. Doświadczyła przemocy, straty, cierpienia. Ludzie odnajdują w niej swoje życie. Widzą kobietę, która mimo dramatów się nie poddała.

To właśnie dlatego do Nieświnia przyjeżdżają tłumy. Na kartkach składanych przed figurą świętej Rity do skrzynki intencji zapisane są najbardziej intymne ludzkie dramaty.

Kiedy nabożeństwo dobiega końca, ludzie długo jeszcze zostają w ławkach. Niektórzy siedzą w ciszy z zamkniętymi oczami. Inni klęczą przed figurą świętej. Ktoś dotyka relikwiarza, bo głęboko wierzy w to, że tutaj Rita jest na wyciągnięcie ręki. Ktoś ociera łzy. Ktoś ściska różę tak mocno, jakby była ostatnią rzeczą, której może się uchwycić.

Powoli zapada zmrok. Cichnie śpiew ptaków. Figurę Rity upiększają niezliczone ilości róż pozostawione przez wiernych. Pielgrzymi wracają do swoich domów, do chorób, udręk, codziennych zmagań. A czasem ze spokojnym uśmiechem na twarzy, bo coś się udało, łaska została wyproszona. Ale wielu z pątników wyjeżdża stąd z czymś, czego wcześniej już prawie nie mieli, z nadzieją.

Lipcowe spotkanie 22-go, w środę o godz. 18.00 poprowadzi Ks. kan. dr Tomasz Herc - proboszcz parafii pw. Zesłania Ducha Świętego w Radomiu, teolog, liturgista, wykładowca w seminarium duchownym (wieloletni sekretarz biskupa radomskiego). Już dziś do licznego udziału zaprasza ks. Stanisław Nowak- proboszcz Nieświnia.